Categoriearchief: zending

God gaat iets nieuws doen!

Kajo-Keji is een bijzondere plek. In onze nieuwsbrief vertelden we al eerder over zendingswerkers uit China en nu kunnen we melden dat er twee missionaire werkers uit Nigeria zijn bijgekomen.  Evangelist Chidi Moses Nwaiwy vertelt ons waarom hij naar Zuid-Soedan is gekomen.

Chidi Moses: “Ik heb jarenlang bij een bank gewerkt, maar God riep mij toen voor het evange­lisatiewerk. Zes jaar lang heb ik als evangelist in de Anglicaanse kerk van Nigeria gewerkt. Ik wilde echter ook buiten Nigeria dienstbaar zijn, en nu ben ik hier in Kajo-Keji. Ik heb een vrouw en 3 kleine kinderen en ik hoop dat die later ook hierheen kunnen komen”.

Wat is Chidi’s droom voor de kerk in Zuid-Soedan? “Ik wil graag dat de kerk sterker wordt op alle terreinen. Ik wil graag de gemeenten opbouwen, zodat er mannen zijn die kunnen bidden en leiding geven. Ik wil graag actieve jongeren zien die het vuur van het evangelie verspreiden. Ook is onderwijs over rentmeesterschap en geven nodig. Laatst was ik in een gemeente waar we in korte tijd genoeg geld voor een generator ophaalden. En dat met eigen middelen, zonder buitenlandse donoren”.

 

Evangelist Chidi Moses: “God gaat iets nieuws doen! Ik was zelf bij een conferentie in Nigeria waar we via een profetisch woord hoorden dat Afrikaanse christenen het Evangelie gaan terugbrengen naar Europa. En de Anglicanen nemen de leiding. Dat is niet niks! It is a new move in the calendar of God”.

An African Creed

Ik ben het boek ‘Christianity Rediscovered’ van Vincent Donovan aan het lezen. Ik had er al veel over gehoord en over gelezen, maar nog niet het boek zelf. Het is een boeiend onderwerp: contextualisatie. Aan het eind van het boek (ik heb stiekem al vooruit gebladerd) geeft hij een prachtige Masai-geloofsbelijdenis gebaseerd op die van Nicea. Dit is ‘m:

“We believe in the one High God, who out of love created the beautiful world and everything good in it. He created man and wanted man to be happy in the world. God loves the world and every nation and tribe on the earth. We have known this High God in darkness, and now we know him in the light. God promised in the book of his word, the bible, that he would save the world and all the nations and tribes.

We believe that God made good his promise by sending his son, Jesus Christ, a man in the flesh, a Jew by tribe, born poor in a little village, who left his home and was always on safari doing good, curing people by the power of God, teaching about God and man, showing the meaning of religion is love. He was rejected by his people, tortured and nailed hands and feet to a cross, and died. He lay buried in the grave, but the hyenas did not touch him, and on the third day, he rose from the grave. He ascended to the skies. He is the Lord.

We believe that all our sins are forgiven through him. All who have faith in him must be sorry for their sins, be baptized in the Holy Spirit of God, live the rules of love and share the bread together in love, to announce the good news to others until Jesus comes again. We are waiting for him. He is alive. He lives. This we believe. Amen”

Mijn vertaling in het Nederlands:
Wij geloven in de ene Schepper-God, die uit liefde deze mooie wereld en alle het goede daarin schiep. Hij schiep de mens en wilde dat de mens gelukkig zou zijn in de wereld. God houdt van de wereld en van elk volk en van elke stam op aarde. Wij hebben deze Schepper-God in het verleden in de duisternis gekend, maar nu kennen we Hem in het licht. God heeft in het Boek met zijn woord, de Bijbel, beloofd dat Hij de wereld zal redden en alle volken en stammen.

Wij geloven dat God zijn belofte heeft vervuld in het sturen van zijn Zoon, Jezus Christus. Een mens van vlees en bloed, van de Joodse stam, arm geboren in een klein dorp, die zijn thuis verliet en die altijd op reis, op safari, was en goed deed; Hij genas mensen in de kracht van God, gaf onderwijs over God en mens en liet zien dat de kern van godsdienst liefde is. Hij werd verworpen door zijn eigen volk, gemarteld en met handen en voeten aan een kruis genageld, en Hij is gestorven. Hij lag begraven in een graf, maar de hyena’s hebben hem niet aangeraakt. Op de derde dag is Hij opstaan uit het graf. Hij is opgevaren naar de hemel. Hij is de Heer.

Wij geloven dat al onze zonden zijn vergeven vanwege Hem. Allen die Hem geloven moeten spijt hebben van hun zonden, gedoopt worden in de Heilige Geest van God, leven volgens de regels van liefde en samen het brood delen in liefde om zo het goede nieuws te verkondigen totdat Jezus terugkomt. We wachten op Hem. Hij is levend. Hij leeft. Dit is wat wij geloven.

Amen.

Mozaïek

Ik loop een beetje achter met de ‘berichtgeving’ vanuit All Nations, daarom geef ik nu een aantal highlights door. Vorige week hadden we een sessie over cultuurschok met Tonica van der Meer als docent. ’s Middags praatte Mirjam en ik apart met haar door over lesgeven in een Afrikaanse context. Het was goed om van Tonica’s ervaringen in Angola en Brazilië te leren.

Vrijdag genoten we van ‘African Studies’ met dr. Emmanuel Anim. Hij sprak over African Independent Churches (AIC’s) en dat was heel leerzaam.

Zaterdag gingen we met z’n vieren een dagje naar Londen: Camden market, London Eye en het Science Museum. Desta kwam terug met een vlag van Manchester United, dus zijn dag kon niet meer stuk.

Maandag kregen Mirjam en ik twee ‘privé-sessies’ over het doormaken van veranderingen (transitions) en over Third Culture Kids. We hoorden weer wat nieuwe dingen en proberen een en ander ook toe te passen op onze huidige situatie. Dinsdag kregen we les van de onnavolgbare Martin Goldsmith over de islam.

Dienen

Vandaag was het trefwoord dienen. We begonnen met een gezamenlijke tijd voetwassingvan bezinning voor het hele centrum. Daarbij stond Filippenzen 2 centraal: de gezindheid van Jezus die kwam om te dienen. Een student hield een goed verhaal en daarna brachten we het elkaar de voeten wassen in praktijk!

Er kwam ook een gastspreker langs, iemand die in Cambodja werkt. Hij had het over ‘capacity building’. Dat heeft ook alles met dienstbaar-zijn te maken. Er zaten een aantal punten in die ik kan toepassen op de situatie waar wij naartoe gaan in Soedan.

Vervolgens hadden we les van Paul Davies over contextualisatie (vergelijk Fil. 2!). Dat was goed en uitdagend, genoeg om over na te denken. Paul presenteerde een uitleg van Gen. 11 (torenbouw van Babel) volgens een Latijns-Amerikaanse theoloog: de mensen werd een wereldtaal opgedrongen en God – de Bevrijder – greep in en gaf mensen hun eigen taal en cultuur terug. Een verrassende uitleg, die te maken heeft met de vroegere Spaanse overheersing in Zuid-Amerika. Opnieuw werd me duidelijk dat we alleen samen met alle heiligen de omvang van Gods liefde kunnen begrijpen.

Communicatie

Op deze tweede dag hadden we een goede les over crossculturele communicatie en (een beetje over) het werken in teams. Ruth Wall behandelde de diverse aspecten van ‘worldview‘ (bijvoorbeeld hoe je omgaat met tijd en hoe je je werk doet) in combinatie met communicatie. We deden ook een testje om te zien waar we zelf staan als het gaat om tijd versus gebeurtenis, of taak versus persoon. De kern van het verhaal is dat je ‘cultureel competent’ wordt. Dat je gevoelig(er) wordt voor het denken en doen van de ander waarmee je communiceert en dat je je afvraagt hoe je verhaal bij de ontvanger overkomt.

Desta en David deden vanmorgen wat klusjes op het centrum en ze hadden het goed naar hun zin. We hadden ook nog een brandalarm-oefening en stonden even te koukleumen op het verzamelpunt voor het hoofdgebouw.

All Nations

Het is duidelijk waarom dit college ‘All Nations’ heet, simpelweg omdat hier heel wat nationaliteiten rondlopen! We zijn op All Nations Christian College en volgen hier een training van 2-3 weken (3 voor Jaap, 2 voor de rest).

We hadden zaterdag een prima vlucht vanuit Amsterdam en werden door Rose uit Zuid-Afrika opgehaald van het treinstation in Harlow Town. Dit weekend hadden we de tijd om kennis te maken met alle gebouwen, procedures en ‘events’ hier op het centrum. Iedereen is erg vriendelijk en behulpzaam. Desta en David (en ook de ouders…) zijn veel te vinden in de ruimte waar je kunt tafeltennissen en snookeren.

Zondag gingen we in de regen naar St. Andrew’s, een Anglicaanse kerk op ca. 20 minuten loopafstand. Het was een ongedwongen dienst met aandacht voor de kinderen. ’s Avonds was er een worship time verzorgd door studenten hier op het centrum. Er lopen hier trouwens aardig wat Nederlanders rond :-).

Maandag was onze eerste lesmorgen over ‘Culture & Worldview’. Boeiend om weer mee bezig te zijn. ’s Middags spraken we met Ruth & Mike Wall over de rest van het programma en vooral over Soedan. Zij hebben jarenlange ervaring met en in Soedan.

GZB benoemt docent voor Zuid-Soedan

De GZB heeft J.A. (Jaap) Haasnoot (42) uit Ede benoemd als docent/toeruster binnen de Episcopal Church of Sudan. Jaap zal binnen de diocese (’classis’) Kajo Keji van deze kerk predikanten toerusten en nieuwe kerkelijke leiders opleiden.

Sinds de ondertekening van het vredesverdrag in Zuid-Soedan kan deze kerk meer aandacht geven aan theologisch onderwijs. Vanwege de groei van de kerk is er behoefte aan goed opgeleide voorgangers. Op de theologische school in Kajo Keji worden studenten opgeleid tot predikant. Daarnaast worden er bijscholingscursussen gegeven voor predikanten die al in een gemeente werkzaam zijn. De theologische school verhuisde drie jaar geleden van Noord-Oeganda naar Kajo Keji in Zuid-Soedan.

Jaap en Mirjam Haasnoot zijn in 2005 als zendingswerkers teruggekeerd uit Ethiopië. Zij werkten daar namens de GZB en Wycliffe/SIL als bijbelvertalers. Terug in Nederland is Jaap als beleidsmedewerker en toeruster voor de EZA (Evangelische Zendingsalliantie) aan de slag gegaan.

Jaap en Mirjam hebben vier zoons. Zij hopen na de zomer naar Zuid-Soedan te vertrekken.

Persbericht GZB, 22 april 2010

Verkuyl voor 80 cent

In een kringloopwinkel heb ik voor 80 eurocent (!) de mémoires van de missioloog Johannes Verkuyl (1908-2001) op de kop getikt: Gedenken en verwachten, Uitg. Kok, 1983. Boeiend! Hierbij een citaat. Verkuyl vertelt over zijn tijd in de ‘jappenkampen’ in het toenmalige Nederlands Indië: “In die jaren heb ik geleerd dat het meest onmenselijke wat je een mens kunt aandoen is hem of haar het Evangelie te onthouden in de existentiële crises van zijn of haar leven” (pag. 122).

johannes-verkuyl-klein

In het laatste hoofdstuk formuleert Verkuyl een ‘hoofdsom’, een ‘summa’. Een heel aantal van deze punten zijn nog steeds relevant. Ik geef zijn acht punten kort weer:

1. De vier aspecten van de communicatie van het Koninkrijk Gods (proclamatie, diakonia, gemeenschap en bevordering van gerechtigheid) hangen onlosmakelijk met elkaar samen.
2. Bij het verspringen van de prioriteiten in de communicatie van het Evangelie mag de verbinding met de totaliteit van het Evangelie niet verbroken worden.
3. Bij de communicatie van het Evangelie is veel aandacht nodig voor het netwerk van relaties van degene die je wilt bereiken.
4. Het beoefenen van oprechte vriendschap is het diepste medium in de communicatie van het Evangelie.
5. In het missionaire werk is de samenwerking van mannen en vrouwen en het getuigenis van vrouwen met daad en woord onmisbaar.
6. In missionair werk is teamwork (mensen die elkaar aanvullen in bekwaamheid) van groot belang.
7. In missionair werk mag het leiden van mensen tot de belijdende gemeente niet verwaarloosd worden.
8. De communicatoren van het Evangelie mogen niet vergeten zelf te eten van het brood dat ze aanwijzen en helpen uitdelen.

Het licht op hun gezicht

Ik las pas weer eens in dat mooie boekje met bijbelstudies van Lesslie Newbigin (1909-1998): Zending in het voetspoor van Christus (Merweboek, 1989). Newbigin behandelt in dat boekje de verschillende ‘zendingsopdrachten’ in de evangeliën.

Naar aanleiding van de opdracht in Handelingen 1:8 vertelt hij dit verhaal waarin duidelijk wordt dat zending vooral met ontvangen te maken heeft. Wij zijn vaak bezig met plannen, strategieën en activiteiten, maar Newbigin wijst terecht op de Geest die ons de gelegenheid geeft Zijn werk te voltooien.lesslie-newbigin

Newbigin: “Als we voor ons pastorale werk naar een ver dorp moeten, proberen we vroeg in de ochtend op stap te gaan, zodat we niet op het heetst van de dag hoeven te lopen. En soms gebeurt het, dat we weggaan, als het nog pikdonker is. Misschien gaan we in westelijke richting, zodat er geen licht aan de lucht en alles donker is. Maar onderweg ontmoeten we een groep mensen die de andere kant opgaan. Over hun gezicht ligt een vage lichtglans. Als we stoppen en hun vragen: ‘Waar komt dat licht vandaan?’  zullen ze ons slechts vragen om te keren [-] en naar het oosten te kijken. [-] Ze bezaten dat licht niet: het werd hun gegeven. De kerk is die groep mensen, die een andere kant dan de meerderheid opgaat. Ze kijken niet van het leven naar de dood, maar van de dood naar het leven en ze ontvangen reeds de eerste gloed van het licht van de nieuwe dag. Het is dat licht, dat het getuigenis is”.

Zwakheid als norm

Op mijn stapeltje van te-lezen-bladen lag al een poosje een brochure van de missioloog David Bosch over ‘The vulnerability of Mission’. Gisteren las ik deze lezing en ik ben er erg van onder de indruk. Waarom heb ik de indruk dat Bosch met zijn nadruk op de kwetsbaarheid van het Evangelie veel dichter bij de waarheid zit dan de – vooral in deze tijd – nogal aanwezige mensen die (alleen maar) praten over kracht, wonderen, doorbreken en materiële zegen?

Not accidental
Bosch begint zijn lezing met het verhaal van de vervolging van christenen in Japan in het begin van de 17e eeuw. Via die weg stelt hij de vraag naar het wezen van het christelijke geloof. Een citaat: “The cross is not accidental to the Christian faith. When the resurrected Jesus appeared to his disciples, his scars were proof of his identity; it was because of them that the disciples believed (Jn 20:20)” (Bosch, p. 8).

Moed om zwak te zijn
Bosch trekt de lijn dan door naar zending. Is een zendeling vooral een model, voorbeeld of gaat hij/zij als zwakkeling (victim)? De model-zendeling weet hoe het moet en maakt mensen afhankelijk, de victim-zendeling scheppen ruimte en gemeenschap. In de praktijk vallen veel zendelingen vooral in de eerste categorie. Het vraagt nogal wat geloof om je op te stellen als ‘zwak’ (vgl. 2e Korinthe-brief). Bosch zegt: “Only if we turn our backs on false power and false security can there be authentic Christian mission”.

Deze lezing raakte me. Hoe vaak sluiten we niet aan bij wereldse modellen van macht en expansie? Iets om steeds weer over na te denken.

David J. Bosch, The Vulnerability of Mission , Occasional Paper 10, Selly Oak Colleges Birmingham, 1991.